zwyżki

Dizzie Gillespie

Pomocne artykuły: Prowadzenie księgowości | Ścianki działowe | Hunter

Jeśli Charliego Parkera nazwalibyśmy tragiczną postacią bopu, to Dizzie Gillespie zasłużył na miano jego rzecznika i klowna. Ojciec Gillespiego grał na mandolinie basowej, perkusji i pianinie, ale zmarł, kiedy chłopiec miał zaledwie dziesięć lat. Dizzie, który właściwie sam nauczył się grać w wieku 16 lat, otrzymał stypendium muzyczne Instytutu Laurinburg w Karolinie Północnej, gdzie doprowadził do doskonałości swoją zachwycającą technikę gry na trąbce i na pianinie. Gillespie szyb-ko zaczai występować jako solista, zdobywając uznanie za dynamiczne, wysokie dźwięki trąbki. Wzorowat się w tym na swoim idolu, Roy'u Eldridge'u. Ponieważ czul się zbyt niezależny, jak na wymagania liderów różnych grup muzycznych, Gillespie zaczął pisać własne aranżacje. Na początku lat czterdziestych poznał Charliego Parkera w Minton's Playhouse. Razem tworzyli bardzo widowiskowy duet: ich trąbki rywalizowały ze sobą, prowokowały się nawzajem do szaleńczego tempa i wydłużonych linii melodycznych. W połowie lat czterdziestych Gillespie i Parker grali razem w grupie Earla Hinesa, potem w grupie Billy'ego Ecksteina, a w 1944 roku prowadzili niewielki zespół muzyczny na 52 ulicy, którą wkrótce przezwano „ulicą bopu".

Zobacz też: płyty dachowe | Czarny terier rosyjski | kalendarze ze zdjęciami

Menu